Rura z włókna szklanego (FRP) to rura kompozytowa zbudowana z osnowy polimerowej zbrojonej włóknami. Osnowa może wykorzystywać różne żywice — m.in. termoutwardzalny poliester, epoksyd, żywicę fenolową — a włókna zbrojące to zwykle szkło, choć możliwe są też inne rodzaje włókien. Jej główne zalety to doskonała odporność na korozję, wysoki stosunek wytrzymałości do masy, niski współczynnik tarcia i stabilność wymiarowa, dlatego występuje w oczyszczaniu wody, przemyśle chemicznym, petrochemicznym, naftowym i gazowym oraz w elektrowniach.
Producenci wytwarzają rury z włókna szklanego (FRP) dwiema głównymi metodami: laminowaniem kontaktowym, w którym warstwy żywicy i włókna nakłada się na trzpień lub formę, tworząc rurę, oraz nawijaniem włókien, w którym ciągłe pasma włókna nasyconego żywicą nawija się na obracający się trzpień. Obie metody mogą dawać rury w zakresie średnic, grubości ścianek i klas ciśnienia.
Rury z włókna szklanego (FRP) można łączyć przez klejenie, złącza mechaniczne, połączenia kołnierzowe i inne metody. Niezależnie od konstrukcji złącza musi ono zapobiegać wyciekom w warunkach pracy i pod ciśnieniem oraz pozostawać zgodne zarówno z materiałem rury, jak i medium roboczym.
Rury z włókna szklanego (FRP) mają pewne ograniczenia — m.in. rozszerzalność i kurczenie cieplne, degradację pod wpływem UV i udarność — które trzeba uwzględnić w projekcie i montażu. Odpowiednie podpory i kotwy utrzymują naprężenia i odkształcenia pod kontrolą, a rura powinna być chroniona przed bezpośrednim światłem słonecznym i uszkodzeniami mechanicznymi.
Rura z włókna szklanego (FRP) to wszechstronny, trwały materiał zdolny sprostać wymaganiom wielu zastosowań i branż. Wybór właściwej żywicy, włókna, metody produkcji i systemu połączeń pozwala jej zapewnić długoterminowe rozwiązanie problemów korozji przy optymalnych parametrach.