Pręty zbrojeniowe z włókna szklanego i stalowe mają własne mocne i słabe strony, a to, które jest „mocniejsze”, naprawdę zależy od konkretnego zastosowania i wymagań.
Pręty zbrojeniowe z włókna szklanego, zwane też prętami z polimeru zbrojonego włóknem szklanym (GFRP), ważą mniej niż stalowe i nie rdzewieją ani nie korodują — co czyni je naturalnym wyborem do środowisk, w których problemem jest korozja, takich jak środowiska morskie czy konstrukcje narażone na sole odladzające. Zapewniają też wysoką wytrzymałość na rozciąganie i są nieprzewodzące elektrycznie, co jest zaletą w niektórych zastosowaniach.
Stalowe pręty zbrojeniowe natomiast są zazwyczaj mocniejsze pod względem surowej wytrzymałości na rozciąganie niż pręty z włókna szklanego. Mają też znacznie dłuższą historię stosowania w budownictwie, więc ich właściwości mechaniczne są dokładnie poznane i udokumentowane.
To, czy pręty zbrojeniowe z włókna szklanego są „mocniejsze” od stalowych, zależy więc od konkretnych wymagań projektu — rolę odgrywają środowisko, obciążenie konstrukcyjne i pożądana trwałość. W niektórych przypadkach pręty zbrojeniowe z włókna szklanego mają wyraźną przewagę nad stalowymi; w innych stalowe pozostają bardziej odpowiednim wyborem.